کتاب ها را کنار حوض نوشتند

 آب را در خواب کویر

نشانی نامه ها هم آب برد

وقتی که آخرین این لاشه ها را آتش زدند

پرنده ی دیگری پرید

که چشمانش به ریشه ی زنانی ختم می شد

که در بی سرانجامی این خیابان پرسه می زنند

ومردانی با برگ چنار به دستشان

                               خندان و بی خیال .

به بی قراری این نت ها

اسبی زین کردن

دست های تو باشد

ما

و

پرندگان

نه سرودی

نه نشانی آن نامه های آب رفته را .

گفتی

                   باد

حتی در انتهای کوچه ی بن بست

 به سنگ می خورد .