دارم بالا مي آورم
بالا مي روم
مثل قور باغه هاي كوچك سبز
مثل خدا
كه يك روز از تلفن هاي عمومي سطح شهر
آدم هارا بيدار كرد
وسوپور ها را لباس هاي نارنجي بخشيد .
انگار اين سينه ي من است
من دارم بالا مي آورم
بالاتر از اين كه خورشيدي باشد
سبز مي شوم
سبز مي شوم
و آدم ها را با جمجمه هاي كوچك
روي استخوان هايم لمس مي كنم
لمس مي كنم
دارم بالا مي آورم
ودارد اتفاق جديدي مي افتد .
از من شبيه تر به من اسب هاي اين نواحي
همين شاخه هاي نارس درختند
كه ريشه دارند و
هي قد مي كشند .
اين سينه ي من است
[ كوير دلتنگي هاي من
آغازِ " دارم بالا مي آورم " ]
وقتي كه سوزنبان با لبخندي
به علامت اطمينان دستش را تكان مي دهد ؛
همه چيز تمام شده ؛
قطار رفته است
ومسافران كوچك خوشبخت
آفتابگردان ها را به هم نشان مي دهند .
به احترام ِ
زيباترين زنان كه هميشه وسوسه گرند
با احترام
به سينه هاي رسيده شان
وباسن هاي اريب
با احترام به
لب هاي قرمزشان
كه قرار است در ايستگاه بعد ؛
مردي كه احتمال زياد چتري دارد
وهي ساعتش را نگاه مي كند
[ اما نمي داند جهان
با همين سيگار تمام مي شود . ]
آنها را مك بزند ؛
با احترام
ومثل تمام انسان هاي متمدن
كلاهت را بردار
هورا
هورا
هورا .
اتفاق بزرگي است
گوشي را بردار
[اين سينه ي من است .]
وتمام تلفن هاي عمومي سطح شهر را
بيدار كن
و هي بلند تر بگو :
مقصدي نيست
بيهوده هي پر و خالي مي شويد .
[] [] [] [] []
برادرانم در استوا را مشكي
خواهرانم را در قندهار تاريك
دوستانم را در قطب سرد
وسوپور ها را لباس هاي نارنجي بخشيد
وقورباغه ها را بي خاصيت آفريد ؛
خدا .
خدا هميشه كارش حساب و كتاب دارد .
[ دارم
بالا مي آورم . ]
مادر بزرگ مي گفت
كه دندان هايش را از دست داده است
و سوي چشم هايش كم تر مي شود ؛
دست هايش مي لرزد ؛
ومن كه مي دانم از مرگ مي ترسد
دارد از ترس اين حرف ها را مي زند
اما هميشه پشت تسبيحش پنهان مي شود .
بيچاره مادر بزرگ من
بيچاره
آدم هاي كوچك خوشبخت
و مسافران خندان .
[] [] [] [] []
همه چيز را از باغچه بگيريد
از دست هاي نارس من
از خنده هاي دلتنگي ام
كه قرار است آباد شود ؛
سرزمين مادري ام خاك
نام مادري ام انسان
ونام دربه دريم انسان ؛
منم با كوله بار سنگين
وگرده ي خوني
بگيريد اين خون چشم هاي من است
روي گونه هاي سرماييتان بماليد .
خدا اين طور خواسته است
و هيچ فاصله اي نبوده
تا شده .
خدا خواسته كه برادرانم را در كوره هاي داغ
سوخته داشته باشم
و خواهرانم را در قندهار
بي كفش و با روبند
قرار است خدا اين طور بخواهد
آباد مي شود
سرزمين مادري ام خاك
نام مادري ام انسان
و نام در به دريم انسانِ
سال هاي ناگهان
و اتفاق هاي نادر كوچك
بايد احساس خوشبختي كنم
حتمأ خوشبخت هستم .
اما من احتمالأ خون چشم هايم را
خودم بايد
روي گونه هاي سرماييِ اين زنِ جوان بمالم
[ ادب حكم مي كند
كه هميشه زيبا باشي ]
خون اين چشم ها
رنگ سال است
و اين حراج واقعي است .
نه
به جاي اين دست ها
كبوتري به من پيوند بزن
مي خواهم
پرواز كنم .
باز مي گردم
مي گردم
مي رقصم
دورهمين در
دارد
مي بندد .
دف
بي
دف و با
" ِاي كه از در ؛ درآمدي "
اين
پيش درآمدِ آن
" آنم آرزوست . "
باز
باريده
روي همين در
يك
بي كليديِ
ممتد .
