6 _ با كدام دليل مي رسيم به اينكه سبز را مثل يك رنگ اوليه و نه مخلوطي از زرد و آبي منظور كنيم . آيا اين گفته صحيح است : (( اين را مي توان تنها با نگاهي بي واسطه به رنگ ها فهميد؟ )) اما چگونه بدانيم منظورمن از رنگ اوليه همان چيزي است كه شخص ديگري بر اساس آن سبز را رنگ اوليه مي نامد ؟ نه _ در اين جا بازي هاي زباني تصميم مي گيرند .
14 _ حتي اگر كساني باشند كه به كار بردن اصطلاح (( سبز مايل به قرمز )) يا (( آبي مايل به زرد)) به طور مداوم برايشان عادي باشد و حتي قابليت هايي را از خود نشان دهند كه ما فاقد آن هستيم ما همچنان مجبور نخواهيم بود بپذريم كه آن ها رنگ هايي را مي بينند كه ما نمي توانيم ببينيم . هيچ معيار شناخته شده اي از اين كه يك رنگ چه چيزي هست وجود ندارد مگر اينكه يكي از رنگ هاي خود ما باشد.
100 _ طلايي يك رنگ سطح است .
101 _ ما در مورد كار برد كلمات دچار پيش داوري هستيم .
102_ اگر از ما بپرسند (( قرمز )) (( آبي )) (( سياه )) (( سفيد)) چه معنايي مي دهند .به يقين چيزهايي را مستقيما نشان مي دهيم كه به اين رنگ ها باشند_ و اين تمام چيزي است كه ما قادر به آن هستيم : توان ما براي تعريف معاني بيش از اين نيست .
109 _ به خوبي مي توانم منطق داني را تصور كنم كه تعريف كند از اين پس كاملا موفق شده كه فكر كند 4=2*2 مي شود .
در باره ي رنگ ها
ويتگنشتاين
=============================
من وقت واژه ها را مي گيرم نت ها وقت ياسين را . حالا چيزي در من از ياسين به جا مانده است و آن رنگ است . همه چيز تكه تكه شد و هر تكه بر جايي نشست . حالا رنگ و واژه در من مخلوط است . اين شعر براي خودم كه هر تكه رابايددر مكاني از زمان هاي گذشته بيابم .
گزاره هاي منطقي
از روي اين متن
رمز هاي كد گذاري شده را برداريد
خالي
به منطق ساده ي پنجره و
آواز كوچك سايه ي لرزان بيدي در
باد
من چراغ ها را خاموش مي كنم
كه عقب را نگاه نكنيد
از روي اين متن
دلالت معنايي گريزان خواهد شد
و بايد مراجعه كرد به خارج من
من
متن
من
متن
و كافي است
خالي و
تشنه بود ن
تا چشمه اي در دور تر
كه غربت واژه هارا بايد
ميان سطور خالي دفتر
و حضور بي دلالت شادي
و لذت كشف شوقي سر شار
شستن
هرگز
هرگزتوان بخشيدن انچه در متن گذشته را
در بيرون از من نجوييد
من
متن
و چربي هاي مضر
بايد سكوت كرد
و تنها
خالي و
پذيرنده .
شاعری صناعتی است که شاعر بدان صناعت اتساقِ مقدمات موهمه کندو التئامِ قیاسات منتجه برآن وجه که که معنی خرد را بزرگ گرداند و معنی بزرگ را خرد نیکو را در خلعت زشت باز نماید و زشت را در صورت نیکو جلوه دهد و به ایهام قوتهای غضبانی و شهوانی را بر انگیزد تا بدان ایهام طیاع را انقباضی و انبساطی بود و امور عظام را در نظام عالم سبب شود.
چهار مقاله ی نظامی عروضی
مقاله ی دوم
========================================
[ دستِ اولِ این . . .]
دستِ اولِ این جنس
دستِ اولِ این
به چرخش
از دشمن و
جام و
آینه در خویش می نگری
مرا
آنسوی در
جا خوشم کرده
سر به سودای نهانت سخت
افتاده بالا و
پست
مِی کش از دست تو افتادنِ من
شاد من
شیرینِ ردِ انگشتهات
[ فرعیِ اما به انتهای کوچه ]
به چرخشِ باز
دور لانه اش
اما عبور گرانِ سنگ را
چندان می نیارزد
که فرهاد
بیستون را زد به ریشه ی خویش در آینه
من در جام
و تهی
به ناحیه ای در صدات
[ شکارگاه ]
هوای گریختن وزیده
از دماغت
بادی بالا بلند
که در نگاه تو
مانندِ باز
در صخره های دور به چرخش درافتد
هنوزم شاد خوش کرده جا
که شربتی مگرم نوش از ابروان تو
ـ لیز ـ
سایه انداخته چتری
که دیوانه منم
رخم افتاده به جام .
دارم بالا مي آورم
بالا مي روم
مثل قور باغه هاي كوچك سبز
مثل خدا
كه يك روز از تلفن هاي عمومي سطح شهر
آدم هارا بيدار كرد
وسوپور ها را لباس هاي نارنجي بخشيد .
انگار اين سينه ي من است
من دارم بالا مي آورم
بالاتر از اين كه خورشيدي باشد
سبز مي شوم
سبز مي شوم
و آدم ها را با جمجمه هاي كوچك
روي استخوان هايم لمس مي كنم
لمس مي كنم
دارم بالا مي آورم
ودارد اتفاق جديدي مي افتد .
از من شبيه تر به من اسب هاي اين نواحي
همين شاخه هاي نارس درختند
كه ريشه دارند و
هي قد مي كشند .
اين سينه ي من است
[ كوير دلتنگي هاي من
آغازِ " دارم بالا مي آورم " ]
وقتي كه سوزنبان با لبخندي
به علامت اطمينان دستش را تكان مي دهد ؛
همه چيز تمام شده ؛
قطار رفته است
ومسافران كوچك خوشبخت
آفتابگردان ها را به هم نشان مي دهند .
به احترام ِ
زيباترين زنان كه هميشه وسوسه گرند
با احترام
به سينه هاي رسيده شان
وباسن هاي اريب
با احترام به
لب هاي قرمزشان
كه قرار است در ايستگاه بعد ؛
مردي كه احتمال زياد چتري دارد
وهي ساعتش را نگاه مي كند
[ اما نمي داند جهان
با همين سيگار تمام مي شود . ]
آنها را مك بزند ؛
با احترام
ومثل تمام انسان هاي متمدن
كلاهت را بردار
هورا
هورا
هورا .
اتفاق بزرگي است
گوشي را بردار
[اين سينه ي من است .]
وتمام تلفن هاي عمومي سطح شهر را
بيدار كن
و هي بلند تر بگو :
مقصدي نيست
بيهوده هي پر و خالي مي شويد .
[] [] [] [] []
برادرانم در استوا را مشكي
خواهرانم را در قندهار تاريك
دوستانم را در قطب سرد
وسوپور ها را لباس هاي نارنجي بخشيد
وقورباغه ها را بي خاصيت آفريد ؛
خدا .
خدا هميشه كارش حساب و كتاب دارد .
[ دارم
بالا مي آورم . ]
مادر بزرگ مي گفت
كه دندان هايش را از دست داده است
و سوي چشم هايش كم تر مي شود ؛
دست هايش مي لرزد ؛
ومن كه مي دانم از مرگ مي ترسد
دارد از ترس اين حرف ها را مي زند
اما هميشه پشت تسبيحش پنهان مي شود .
بيچاره مادر بزرگ من
بيچاره
آدم هاي كوچك خوشبخت
و مسافران خندان .
[] [] [] [] []
همه چيز را از باغچه بگيريد
از دست هاي نارس من
از خنده هاي دلتنگي ام
كه قرار است آباد شود ؛
سرزمين مادري ام خاك
نام مادري ام انسان
ونام دربه دريم انسان ؛
منم با كوله بار سنگين
وگرده ي خوني
بگيريد اين خون چشم هاي من است
روي گونه هاي سرماييتان بماليد .
خدا اين طور خواسته است
و هيچ فاصله اي نبوده
تا شده .
خدا خواسته كه برادرانم را در كوره هاي داغ
سوخته داشته باشم
و خواهرانم را در قندهار
بي كفش و با روبند
قرار است خدا اين طور بخواهد
آباد مي شود
سرزمين مادري ام خاك
نام مادري ام انسان
و نام در به دريم انسانِ
سال هاي ناگهان
و اتفاق هاي نادر كوچك
بايد احساس خوشبختي كنم
حتمأ خوشبخت هستم .
اما من احتمالأ خون چشم هايم را
خودم بايد
روي گونه هاي سرماييِ اين زنِ جوان بمالم
[ ادب حكم مي كند
كه هميشه زيبا باشي ]
خون اين چشم ها
رنگ سال است
و اين حراج واقعي است .
نه
به جاي اين دست ها
كبوتري به من پيوند بزن
مي خواهم
پرواز كنم .
باز مي گردم
مي گردم
مي رقصم
دورهمين در
دارد
مي بندد .
دف
بي
دف و با
" ِاي كه از در ؛ درآمدي "
اين
پيش درآمدِ آن
" آنم آرزوست . "
باز
باريده
روي همين در
يك
بي كليديِ
ممتد .
کتاب ها را کنار حوض نوشتند
آب را در خواب کویر
نشانی نامه ها هم آب برد
وقتی که آخرین این لاشه ها را آتش زدند
پرنده ی دیگری پرید
که چشمانش به ریشه ی زنانی ختم می شد
که در بی سرانجامی این خیابان پرسه می زنند
ومردانی با برگ چنار به دستشان
خندان و بی خیال .
به بی قراری این نت ها
اسبی زین کردن
دست های تو باشد
ما
و
پرندگان
نه سرودی
نه نشانی آن نامه های آب رفته را .
گفتی
باد
حتی در انتهای کوچه ی بن بست
به سنگ می خورد .
نقل است که درویشی گفت: " اورا کجا جویم؟ " گفت: "کجاش جستی که نیافتی ؟ اگر یک قدم به صدق در راه طلب کنی در هر چه نگری اورا ببینی "
تذکره الاولیا
شیخ ابو سعیدابولخیر
گرفته اختیار را از کف
افتاده به دامن تو
این بار کج می شوم
وبه منزل نمی رسد .
اگرچه شاعر ها آدم های ساده هستند
با راه راه مورب مایل
به سیب و
سیگار و
شراب و
گیلاس های مو بور کمر باریک
اما شکوفه های گیلاس زودتر عاشق می شوند
آوند ها طاقت پیوند ندارند کنار سیب بی قرار می شوند.
کاش همیشه باران ببارد
تا در کنار دامن تو
بی سبقت وبوق
روی کف خط های راه به راه
چترم را باز کنم.
وقتی که چشم های من اینقدر روشن است
جهان باید چقدر تاریک باشد .
.........................................................................
چشم هایت دکمه های کتی است در برف
که تمام اسب های بی تاب زمین رم می کنند
رها
در باد
یالهاشان .
دکمه های کتی که پای آتش نیم سوز چشم های توست.
